“Сўғдиёна” яна ғалабани ушлаб қола олмади
Футболда баъзан ҳисоб эмас, жараён гапиради. “Навбаҳор”– “Сўғдиёна” учрашуви (1:1) айнан шундай баҳслар тоифасига киради: унда бир очко эмас, қарор қабул қилиш тезлиги ва босим остидаги барқарорлик синовдан ўтди.
Ўзбекистон Суперлигасининг 9-туридаги бу тўқнашув илк дақиқаларданоқ икки хил ёндашувни намоён қилди. “Навбаҳор” тўп назоратига таянган ҳолда позицион ҳужум қурди: қанотлар орқали босим, жарима майдони атрофида зарбалар, стандарт вазиятлар орқали хавф яратиш. Биринчи бўлимда Диёр Холматовнинг устунга теккан зарбаси мезбонлар устунлигининг энг ёрқин ифодаси бўлди. Бироқ устунликни голга айлантира олмаслик айнан шу ўйиннинг камчилигига айланди.
“Сўғдиёна” эса бутунлай бошқа сценарийни танлади: паст блок, зич ҳимоя ва тез қарши ҳужум. Улар тўпни эмас, фазони назорат қилди. Бир қарашда кам имконият яратаётгандек туюлса-да, ҳар бир чиқиш аниқ ҳисоб-китобга қурилди. 71-дақиқадаги гол ҳам шундай эпизод маҳсули бўлди: қанотдан етказилган узатмани Люпчо Дориев бир тегинишда дарвоза бурчагига аниқ жойлади. Бу ерда ҳимоя хатоси эмас, ҳужумчининг қарор қабул қилиш тезлиги ҳал қилувчи омилга айланди.
Шундан кейин ўйиннинг энг муҳим қисми – психологик босим даври бошланди. “Навбаҳор” шошилди: кўп сонли узатмалар, стандартлар, кетма-кет алмаштиришлар. Бироқ ҳужумлар тизимли эмас, кўпроқ инерцияга қурилди. “Сўғдиёна” эса аксинча, ўйинни “ёпиш”га ўтди: вақтни тежаш, ҳимоя чизиғини орқага тортиш, майдонни қисқартириш.
Аммо айнан шу қарор ўйин тақдирини ҳал қилди. Назорат қилиш ўрнига фақат ҳимояга ёпишиш — босимни оширади. Зич ҳимоя доимий босим остида барқарор қололмайди. Қўшиб берилган дақиқаларда бу яққол намоён бўлди: бир неча бор қайтарилган тўплар, жарима майдонидаги тартибсизлик ва ниҳоят, 90+3-дақиқада Исломбек Маматказин иштирок этган вазиятда ҳисоб тенглашди. Бу гол режалаштирилган комбинация эмас, балки узлуксиз босимнинг мантиқий якуни эди.
Учрашув яна бир муҳим тенденцияни очиб берди: Суперлигада ҳужум қуриш эмас, уни самарали якунлаш асосий муаммога айланмоқда. “Навбаҳор” кўп имконият яратди, аммо аниқлик етишмади. “Сўғдиёна” кам имкониятдан гол топди, бироқ устунликни сақлаб қолиш маданияти намоён бўлмади. Демак, муаммо турлича, натижа эса бир – йўқотилган очколар.
1:1 – бу “Навбаҳор” учун устунликни натижага айлантира олмаслик сабоғи, “Сўғдиёна” учун эса ўйинни ёпиш эмас, уни бошқариш кераклигини кўрсатган аччиқ тажриба.
Бу баҳс шунчаки дуранг эмас. Бу сўнгги сонияларда берилган хатоларнинг жазоси ва Суперлигада ҳар бир дақиқанинг қиммати қанчалик баланд эканини яна бир бор исботлаган ўйин бўлди.
Абдужалол Қаюмов, ЎзА
