Яна бу давр бизга нималарни ўргатди? Шу саволни ўз-ўзимга қайта-қайта беряпману, севимли шоирамиз Ҳалимахоним Худойбердиеванинг қаламига мансуб шеърнинг тўрт сатри қулоғим остида жаранглайверади. Шоира тили билан айтганда, юракдан “бир нара уйғот”ди, “ҳар томир ҳар зарра уйғот”ди. Натижада бизни “ҳар куни беш карра уйғот”ди ва биз шукур қилишни, шукур қилганда ҳам жисму жонимиз билан шукур қилишни ўргандик.

Дарвоқе, Ният ва Шукур. Бу икки сўзни мен сеҳрли сўз деб айтгим келади. Албатта, инсоннинг дилида, тилида эзгу нияти ва ҳар қандай ҳолатда ҳам Шукур қилар экан унга Яратгандан раҳматлар ёғилиши, шубҳасиз. Ғолиблик қонуниятларидан бири ҳам шу эмасми, аслида.

Ғолиблик қонуниятлари. Ахир бу... Германиялик машҳур ёзувчи ва тадбиркор Бодо Шефернинг “Ғолиблик қонуниятлари” номли китоби ҳам бор-ку. Бу китобни ўқигандим. Ана шу китобда жилғанинг қудратли тўлқинлар орзусидаги мўъжизакор тақдири мени ҳайратлантирган эди. Келинг, сизга ҳам илинай. “Айтишларича, кичкинагина жилға бепоён чўлга қадар оқиб борибди. Шунда у ғойибдан: “Хавотирланмай оқишни давом эттир”, деган овоз эшитибди. Аммо оқишни давом эттириш жилғага хатарли туюлибди. Негаки, нотаниш ва номаълум қақраб ётган ерда оқиш имкони йуқолиб бораётганидан қўрқиб кетибди. Ахир, унинг бирдан-бир орзуси тўлиб-тошиб, мароқли яшаш эди. Таваккал қилиб йўлга тушиб, ҳаётида ниманидир ўзгартирмоқчи бўлганида, қуриб-қовжираб қолиш даҳшати пайдо бўлганди. Аммо ғойибона товуш уни яна оқишга ундарди: “Агар оқишга қарор қилмасанг, ҳеч қачон сен ўзингни нималарга қодир эканлигингни билолмайсан. Сен шунга амин бўлгинки, янги ҳаётинг ўзгача – фарахбахш кечади. Хотиржам ҳолда яна оқишда давом эт”.

Жилға руҳланиб, ўз йўлини давом эттирди. Унга осон бўлмади. Саҳро кун-сайин исиб, жилға сувлари буғланиб кетди. Ҳавога буғланиб кўтарилган жилғанинг ҳар бир томчи суви булутга айланди. Шамол булутни бир неча кун саҳро узра ҳар томон сурди. Ва... бир куни булут денгиз тепасига етиб келди-да, шаррос ёмғир ёғди.

Жилғанинг ҳаёти ўзи кутганидан-да ортиқ: гўзал тус олди. Жилғанинг ёмғирга айланиб, денгиз оғушига қўшилган сувлари қудратли тўлқинларда мавж урар экан, табассум-ла шивирлади: “Ҳаётим неча бор ўзгарган бўлса ҳам эндиликда ўз орзуимга эришдим”.

Ёзувчи таърифлаган жилғанинг мўъжизакор тақдири сизнинг қалбингизга мафтункор ҳисларни улашган, қулоғингизга худди жилғанинг ёқимли шилдираши каби нималарнидир шивирлаган бўлса, бағоят бахтиёрман. Бир кун келиб ҳар бир виждонли, ватанпарвар инсон карантиндан аввалги ва кейинги ҳаётини имтиҳон қилади. Бу имтиҳондан аминманки, карантиндан кейинги ҳаёти ғолиб чиқади. Бунга асло шубҳа йўқ. Демак, биз айни пайтда улуғвор орзу-ниятларимизга эришиш учун сабр қилишимиз ва хотиржам бўлишимиз жуда муҳим. Бунинг учун эса улуғ ниятлар ила шукримизни қилиб уйда қолайлик.