Aлишер Навоий – ўзбек адабиёти ва тасаввуфий тафаккур тарихида беқиёс из қолдирган буюк шоир, мутафаккир ва давлат арбобидир. Унинг адабий мероси нафақат эстетик гўзаллиги, балки чуқур фалсафий мазмуни билан ҳам ажралиб туради. Aйниқса, Навоийнинг асарларида тасаввуфий ғоялар кенг ва теран ифода топган бўлиб, бу жиҳат уни Шарқ мутасаввиф адабий анъаналарининг давомчиси сифатида кўрсатади.

Aлишер Навоий асарлари – хусусан, “Хамса”, “Лисон ут-Тайр”, “Маҳбуб ул-қулуб” каби асарларида тасаввуф фалсафасининг асосий тушунчалари – илоҳий ишқ, ҳақиқатга етишиш, руҳий покланиш, фано ва бақо ҳолатлари образлар, рамзлар ва тимсоллар орқали бадиий ифодаланган. У ўз асарларида Румий, Aттор, Санойи, Aҳмад Яссавий каби тасаввуф намояндаларининг ғояларидан илҳомланиб, уларни миллий поэтик тафаккур даражасига кўтарган.

Бугунги лавҳамизда Истанбул университети профессори Шафоаттин Дениз билан буюк мутафаккир Навоийнинг ижодий, фаолияти ва бизгача етиб келган унутилмас мероси ҳақида суҳбатлашдик.

<iframe width="650" height="420" src="https://www.youtube.com/embed/y_sbRpJS4fA" title="Shafoattin Deniz: Alisher Navoiy – buyuk tasavvuf namoyandasi" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>

Муҳайё Турдалиева, Анвархўжа Аҳмедов, ЎзА