FOTOREPORTAJ

Kuz Qashqadaryo vohasiga sokin, lekin qat’iyatli qadamlar bilan kirib keldi. Dastlab tog‘ etaklarida sariq va to‘q qizil ranglar paydo bo‘ladi. Qizil, to‘q sariq, och yashil barglar bir-biriga aralashib, go‘yo tabiat o‘z ichki kechinmalarini bizga so‘zlab, tog‘lar o‘z yelkasiga zarrin atlas yopganday. So‘ng bu ziynat cho‘lning sokin bag‘riga, qiru adirlarning toshli yelkalariga, bog‘ va dalalarga sochiladi. Har bir yaproq, har bir shamol esishi bu – faslning ichki musiqasidir.

Qiru adirlar – bu kuzning eng falsafiy sahnasi. Bu yerda shamol barglarni olib ketadi, toshlar namlikni saqlaydi va har bir botiqda tabiatning xotirasi yashaydi. Bu manzaralar inson ruhiyatiga ham ta’sir qiladi: sokinlik, mulohaza, ichki tinchlik. Kuz bizni to‘xtashga, qarashga, eslashga undaydi. Bu fasl shunchaki tabiatdagi o‘zgarish emas, balki ichki dunyomizdagi siljishdir.

[gallery-26246]

Kuzda inson ko‘proq o‘ziga quloq soladi. Qashqadaryo tog‘larida sayr qilgan kishi, cho‘lning sokinligida to‘xtagan kishi, adirlar bag‘rida shamolga qarshi turgan kishi – u o‘zini eslaydi. Bu fasl bizga vaqtning o‘tishini, go‘zallikning o‘zgaruvchanligini, hayotning sokin ritmini eslatadi.

Jamshid NORQOBILOV (surat), O‘zA