ФОТОРЕПОРТАЖ

Куз Қашқадарё воҳасига сокин, лекин қатъиятли қадамлар билан кириб келди. Дастлаб тоғ этакларида сариқ ва тўқ қизил ранглар пайдо бўлади. Қизил, тўқ сариқ, оч яшил барглар бир-бирига аралашиб, гўё табиат ўз ички кечинмаларини бизга сўзлаб, тоғлар ўз елкасига заррин атлас ёпгандай. Сўнг бу зийнат чўлнинг сокин бағрига, қиру адирларнинг тошли елкаларига, боғ ва далаларга сочилади. Ҳар бир япроқ, ҳар бир шамол эсиши бу – фаслнинг ички мусиқасидир.

[gallery-26246]

Қиру адирлар – бу кузнинг энг фалсафий саҳнаси. Бу ерда шамол баргларни олиб кетади, тошлар намликни сақлайди ва ҳар бир ботиқда табиатнинг хотираси яшайди. Бу манзаралар инсон руҳиятига ҳам таъсир қилади: сокинлик, мулоҳаза, ички тинчлик. Куз бизни тўхташга, қарашга, эслашга ундайди. Бу фасл шунчаки табиатдаги ўзгариш эмас, балки ички дунёмиздаги силжишдир.

Кузда инсон кўпроқ ўзига қулоқ солади. Қашқадарё тоғларида сайр қилган киши, чўлнинг сокинлигида тўхтаган киши, адирлар бағрида шамолга қарши турган киши – у ўзини эслайди. Бу фасл бизга вақтнинг ўтишини, гўзалликнинг ўзгарувчанлигини, ҳаётнинг сокин ритмини эслатади.

Жамшид НОРҚОБИЛОВ (сурат), ЎзА