Халқимиз тиниб-тинчимас. Қайси йўналишда фаолият юритаётган бўлса ҳам ўз ишини чин дилдан, астойдил бажаришга уринади. Вирус сабаб карантин жорий қилингач, ҳаракатлар чекланди, ўзимиз, яқинларимизнинг саломатлигини асраш асосий вазифамизга айланди. Биз каби хизмат кўрсатиш соҳасида фаолият юритаётганлар ҳам ишимизни тўхтатдик. 

Бугун эрталабдан пойтахт жонлангандек бўлди. Жамоат транспортлари ва шахсий автомобилларга рухсат берилди. Зарур иш билан кўчага чиққанлар ҳам анчагина. Аммо ҳали-ҳамон касаллик, вирус бизни тарк этмаганини чуқур англайман, тиббий ниқоб тақиб олганларга қараб буни яна бир бор ҳис этаман. Карантин юмшатилди, лекин ҳали тўлиқ рухсат берилгани йўқ.

“Гўзаллик салони”да ишлайман. Бугун санитария-гигиена қоидаларига амал қилган ҳолда иш бошладик. Албатта, “бир мижоз” қоидасига амал қилаяпмиз. Олдиндан келишув асосида чақириб, улар кутиб қолишининг олдини олишга, саломатлигига хавф туғдирмасликка интилаяпмиз.

Карантин ва пандемия ҳар лаҳзанинг қадрига етиш, инсонларни, яқинларни қадрлаш, инсонийлик амалларини кечиктирмасдан бажаришга ўргатди. Ҳар бир келаётган мижозга худди узоқ вақтдан бери қадрдондек қараётганимни ҳис этдим.Кўчада бир-бирини танимаган инсонларнинг меҳр билан саломлашиши, ўзаро йўл бериши, яхши муомаласи, кўмакка шошилишини кўрдим.