Уруш кўплар қатори Бексеит бобога ҳам армону аламлар қолдирди. У ҳарбий хизматда қанчадан-қанча дўстлар орттирган эди. Отахон Ватан ҳимояси учун жасорат кўрсатган ва ҳалок бўлган қадрдонларини бир зум ҳам унутмади. 

...Бексеит Баймурзаев 1942 йил 12 сентябрда урушга чақирилганида энди 18 ёшга кирган навқирон йигит эди. У жангга бораётганини билса-да, юрагида қўрқув ҳисси бўлмаган. 

– Дастлаб Куйбишев шаҳрида 43-ҳарбий билим юртида сержантликка ўқитишди, – дея хотирлайди бобо. – Жангга кираётганимда доимо юртимга соғ-саломат, ёруғ юз билан қайтаман, деб ўйлардим. Бизни 1- ва 2-Украина фронтига олиб боришди. Украина фронтидаги 164-артиллерия полкида миномётчи бўлиб хизмат қилдим. 1943 йиллари Польша ва Чехославакияни, 1944 йиллари эса Хитойнинг Маньчжурия вилоятини озод этишда иштирок этганман. Шарқий фронтдаги 164-артиллерия полкида алоқачи бўлиб жанг қилаётганимда нимадир бўлиб, беихтиёр кўпчиликдан чамаси 150 метр орқада қолиб кетибман. Аксига олиб ўша пайтда 10 дақиқага алоқа воситаси ишламай қолади. Шунда командир билан симнинг узилган жойини топиб, улашга муваффақ бўлдим. Тепадан отилаётган ўқлар эса гўё ёмғир ёғаётганга ўхшарди. Урушда бундай воқеалар кўп бўлган. Тўғриси, Яратганнинг марҳамати билан омон қолганман. Мана Ватанимга қайтиб келдим. Бугун юз ёш билан юзлашиб турибман-да, болам. 

Бексеит бобонинг айтишича, ҳар қандай ёмон нарсанинг ҳам бир яхши томони бўларкан. У урушда рус ва озгина бўлса-да, немис тилини ўрганган. Улар кўп маротаба душманлар қуршовида қолган. Озиқ-овқат ва ўқ-дори етишмовчилиги ҳам кўп бўлган. Бугун уруш ёшларнинг кўз ўнгида киноларда кўрган лавҳалар, китобларда воқеалар каби гавдаланади. Аслида, ундан даҳшатлироқ. Буни таърифлаб бўлмайди. 

Бексеит ота Баймурзаев урушдан қайтгач, маориф соҳасида турли вазифаларда ишлади. Ўқитувчи, узоқ йиллар мактаб директори, маҳалла раиси лавозимларида меҳнат қилди. Бексеит ота турмуш ўртоғи Гулойим Зайилова билан тўрт фарзандни тарбия қилди. Ҳозир уларнинг ҳаммаси уйли-жойли.