Инсон тирик экан, унинг эҳтиёжлари ҳам бевосита ортиб бораверади. Ҳар бир инсоннинг жисмоний ва руҳий ҳолатидан келиб чиқиб, ўз зарур истакларига эга. Бироқ ҳар қандай хоҳишни ҳам зарурат деб атаб бўлмайди. Айниқса, кимнингдир кўр-кўрона хоҳиши сабаб ўзгаларга зиён етадиган бўлса, у асло эҳтиёж эмас, балки зараркунандаликдир.

Умумий эҳтиёж эса бевосита умуминсоний, жамият эҳтиёжидир. Эътибор берсак, ҳар қандай барқарор жамият соғлом муҳит асосида шаклланади. Соғлом муҳит яратишнинг асосий талаби эса бевосита юксак маънавиятдир. Маънавиятнинг юксалиши эса китобга эҳтиёжманд.

Ўз-ўзидан аён бўладики, инсоният учун доимий ортиб борувчи ягона эҳтиёж бу китобдир. Бироқ ҳар қандай китобни ҳам башарият учун манфаатли деб бўлмайди. Шундай экан, бу борада адабиётга ва адабиётшуносларга табиий равишда зарурат туғилади.

Ўзининг кенг тафаккури, миллатпарварлиги билан миллатимиз қаҳрамонига айланган жадид боболаримиз мамлакат қудрати ва истиқболи йўлида айнан адабиётга таянган. Хусусан:

“Инсонга энг керак нарса бу адабиёт, адабиёт, адабиётдир!”, дейди  Чўлпон.

Кўриниб турибдики, жадидларимизнинг орзуси айнан бугунги кун эди.  Давлатимиз раҳбари томонидан китобхон миллат сифатида шаклланиш йўлида илгари сураётган ташаббуслар моҳиятини англаган киши фикримизни қўллаб-қувватлайди. Хулоса қилиб айтганда, моддий эҳтиёжларимиз ортидан қувиб маънавиятимизда бўшлиқ юзага келтирмаслигимиз лозим. Шундагина аждодларимизга муносиб авлод, истиқболли келажак қуришда муҳим иштирокчи бўла оламиз.

Шербек Исломов, ЎзА