“So‘g‘diyona” yana g‘alabani ushlab qola olmadi
Futbolda ba’zan hisob emas, jarayon gapiradi. “Navbahor”– “So‘g‘diyona” uchrashuvi (1:1) aynan shunday bahslar toifasiga kiradi: unda bir ochko emas, qaror qabul qilish tezligi va bosim ostidagi barqarorlik sinovdan o‘tdi.
O‘zbekiston Superligasining 9-turidagi bu to‘qnashuv ilk daqiqalardanoq ikki xil yondashuvni namoyon qildi. “Navbahor” to‘p nazoratiga tayangan holda pozitsion hujum qurdi: qanotlar orqali bosim, jarima maydoni atrofida zarbalar, standart vaziyatlar orqali xavf yaratish. Birinchi bo‘limda Diyor Xolmatovning ustunga tekkan zarbasi mezbonlar ustunligining eng yorqin ifodasi bo‘ldi. Biroq ustunlikni golga aylantira olmaslik aynan shu o‘yinning kamchiligiga aylandi.
“So‘g‘diyona” esa butunlay boshqa ssenariyni tanladi: past blok, zich himoya va tez qarshi hujum. Ular to‘pni emas, fazoni nazorat qildi. Bir qarashda kam imkoniyat yaratayotgandek tuyulsa-da, har bir chiqish aniq hisob-kitobga qurildi. 71-daqiqadagi gol ham shunday epizod mahsuli bo‘ldi: qanotdan yetkazilgan uzatmani Lyupcho Doriyev bir teginishda darvoza burchagiga aniq joyladi. Bu yerda himoya xatosi emas, hujumchining qaror qabul qilish tezligi hal qiluvchi omilga aylandi.
Shundan keyin o‘yinning eng muhim qismi – psixologik bosim davri boshlandi. “Navbahor” shoshildi: ko‘p sonli uzatmalar, standartlar, ketma-ket almashtirishlar. Biroq hujumlar tizimli emas, ko‘proq inersiyaga qurildi. “So‘g‘diyona” esa aksincha, o‘yinni “yopish”ga o‘tdi: vaqtni tejash, himoya chizig‘ini orqaga tortish, maydonni qisqartirish.
Ammo aynan shu qaror o‘yin taqdirini hal qildi. Nazorat qilish o‘rniga faqat himoyaga yopishish — bosimni oshiradi. Zich himoya doimiy bosim ostida barqaror qololmaydi. Qo‘shib berilgan daqiqalarda bu yaqqol namoyon bo‘ldi: bir necha bor qaytarilgan to‘plar, jarima maydonidagi tartibsizlik va nihoyat, 90+3-daqiqada Islombek Mamatkazin ishtirok etgan vaziyatda hisob tenglashdi. Bu gol rejalashtirilgan kombinatsiya emas, balki uzluksiz bosimning mantiqiy yakuni edi.
Uchrashuv yana bir muhim tendensiyani ochib berdi: Superligada hujum qurish emas, uni samarali yakunlash asosiy muammoga aylanmoqda. “Navbahor” ko‘p imkoniyat yaratdi, ammo aniqlik yetishmadi. “So‘g‘diyona” kam imkoniyatdan gol topdi, biroq ustunlikni saqlab qolish madaniyati namoyon bo‘lmadi. Demak, muammo turlicha, natija esa bir – yo‘qotilgan ochkolar.
1:1 – bu “Navbahor” uchun ustunlikni natijaga aylantira olmaslik sabog‘i, “So‘g‘diyona” uchun esa o‘yinni yopish emas, uni boshqarish kerakligini ko‘rsatgan achchiq tajriba.
Bu bahs shunchaki durang emas. Bu so‘nggi soniyalarda berilgan xatolarning jazosi va Superligada har bir daqiqaning qimmati qanchalik baland ekanini yana bir bor isbotlagan o‘yin bo‘ldi.
Abdujalol Qayumov, O‘zA
